İnsanın kendisini tamamen kaybetmesine ramak kalması imiş depresyon. Yanında doluca insan olmasına rağmen kendisini yapayalnız hissetmesiymiş.Ben şimdi sanki kulağıma kulaklığımı takmışım; sağdan biri slow da şarkı söylüyor, solda da bağırıyor. Ne dediklerini, niye dediklerini bilmiyorum.İlgilenmiyorum onlarla.Sanki kapkara bir bulut yığınının içinde dolaşıyorum. Akıp giden zamanın gerisinde kalmışım. Nereden mi öğrendim. Şu sol kulağımdaki kulaklığı çıkardığımda birileri söyleniyordu, uzaklarda. Çok farklı bir zaman dilimindeymişiz. Ama benim haberim bile yok. Her şeyden kopmuşum. merhaba irem, nasılsın.
Birazdan çok uzaklara gideceğim. Kimsenin olmadığı. Ha? Ne diyorum lan. Neyse uyumak gerek.
Bir de yanında hiç insan olmayıp kendini çaresiz hissetmek var.
YanıtlaSilyok o kadar değilim, öyle olsam atarım kendimi heralde bi yerlerden :P
YanıtlaSilHer şey yabancılaşıyor böyle zamanlarda insana. Kendini bile tanıyamaz oluyor insan. Ben de bu aralar senin gibiyim...
YanıtlaSilÇikolata iyi gelir diyorlar, denedim olmadı. Napcaz. Uyucaz. İletişimi kescez.
YanıtlaSilexplore, dream, discover. başlıklı yazımı okumanı önerebilirim, belki gaza filan getirir işe yarar :P
YanıtlaSilYok işte atamıyorsun =)
YanıtlaSilGizli aşk mı yaşanıyor yoksa, senin bundan haberin mi yok?
YanıtlaSilLarien; okudum çok iyi yazmışsın özellikle de " Bilinmeyen bir zamanda öleceğimiz kesin, bunu bildiğimize göre, aslında gerçekten de o kadar önemli olmayan şeylere takılmak niye? " bu yazıyı çok sevdm çok mantıklı. Ama keşke okuduğum bu kadar güzel bir yazıdan sonra hayatıma ' bak böyle yapmalıymışım işte' diyemiyorum.Galiba zaman gerek..
YanıtlaSilStummScream; evet çok zor atamıyorum :D
Prof; ne gizli aşkı:) bu yazımın aşkla bi ilgisi yok yani :)
http://www.youtube.com/watch?v=0m8kYSqlBGM
YanıtlaSilbelki iyi gelir ;)