İnsanın kendisini tamamen kaybetmesine ramak kalması imiş depresyon. Yanında doluca insan olmasına rağmen kendisini yapayalnız hissetmesiymiş.Ben şimdi sanki kulağıma kulaklığımı takmışım; sağdan biri slow da şarkı söylüyor, solda da bağırıyor. Ne dediklerini, niye dediklerini bilmiyorum.İlgilenmiyorum onlarla.Sanki kapkara bir bulut yığınının içinde dolaşıyorum. Akıp giden zamanın gerisinde kalmışım. Nereden mi öğrendim. Şu sol kulağımdaki kulaklığı çıkardığımda birileri söyleniyordu, uzaklarda. Çok farklı bir zaman dilimindeymişiz. Ama benim haberim bile yok. Her şeyden kopmuşum. merhaba irem, nasılsın.
Birazdan çok uzaklara gideceğim. Kimsenin olmadığı. Ha? Ne diyorum lan. Neyse uyumak gerek.
