Ki insan

İlk defa sevmez insan. İnsan hep sever ki ; ona yakın davrananı , tadı hoşuna giden yemeği, burnuna gelen güzel kokuyu. İlk defa güvenmek ister insan. Belki en yakınına, belki ailesine belki de hiç tanımadığı bir insana.


Boşa hayal kurmaz insan. Hep olmasını istediklerini ya da olabilecek şeyleri düşünür. Sonra da birileri karşısına geçer ve bunların hepsinin hayal olduğunu söyler ona. Birilerini ayakta tutan en önemli şeyin hayal olduğunu görmezden gelerek.


Bilerek aşık olmaz ki insan. Eğer isteyerek yapıyor olsaydık bunu, yani bir ayarı ölçüsü olsaydı belki de kimilerimiz bu kadar üzülmez, umutsuz olmazdı yeni bir insana karşı. 


Boşuna korkmaz ki insan. Hep kötü bir deneyimi olmuştur. Belki de hep kötü deneyimi olanlar onun hayatında olmuştur. Eh insanız. Ön yargılarımız olmuştur. Belki bizi hiç sevmeyecek birinden etkilenmişizdir belki derinliğini bilmeden attığımız o küçük adımda boğulmuş hatta belki de göremeyecek kadar kör olmuşuzdur gerçekleri.


Nedensiz kandırmaz ki insan kendisini. Bilseydi her şeyden önce inandırması gerekenin kendisi olduğunu yapar mıydı bu kandırma işini, bulaşır mıydı ona. Neden kandırır insan kendisini. O kadar mı umutsuzdur. O kadar mı yalnız, yıpranmış hisseder kendisini.