Evet ailemin tamamı olmasa da büyük bir kısmı evdeydi ve malesef bugün büyük bir çoğu tekrar gitti. Hep eksiğiz. Herkes bir yerlere dağıldı. Evet özlüyorum ablamı,abimi,babamı...Bundan birkaç sene öncesine kadar hep beraberdik ta ki abimin Almanya'ya ablamın İstanbul'a gitmesine kadar.Babam desem zaten o ben kendimi bildim bileli yurt dışında. Hiçbir zaman tam olmadık anlayacağınız. Bazen kız arkadaşlarım abilerinden sevgililerini saklarken bana "ay sen çok şanslısın" diyorlar ama hepsi tam bir gerizekalı. Keşke abim yanımda olsaydı da bende onları dert edebilseydim. Sonra birçok kız ablalarıyla da bir şey paylaşamaz. Ben her iki ablamla da her türlü meselelerimi paylaşabiliyorum bu yüzden çokta şanslıyım biliyorum ama keşke diğer ablamda yanımda olsaydı demeden de edemem. Çünkü evin dengesidir o. Herkesi dengeler, bir nevi uyumbaz :) Babama gelince..Bazen beni gerçekten de anlamamak için uğraştığını düşünsem de onun da eksikliğini çok hissettiğim olmuştur. Özellikle de ilkokula giderken. Hatta ne alakaysa sınıf öğretmenimi hep ona benzetirdim, bu yüzden okula gitmemek için her gün hasta olurdum :)
He şimdi hala bana gelip sen şanslısın falan derse, bu yüzden, beynini patlatır sonrada önüne koyarım.
