25 Mayıs 2014 Pazar

Şükrü-


Günümüzün Şükrü

Kime niyet, kime kısmet. Şükür! 
Niyet ettim Allah rızası için, yeni bir ev almaya! Sabırlı değilim ama isteklerim var, ver bana, biraz daha ver.

Onlar mutlu görünüyor? Ben mutsuzum. Ben neden mutsuzum? Çalışma saatlerimi sevmiyorum, bu ay tatile gidemedim. Ah..tanrım...çok mutsuzum. Ama onlar mutlu! Ne güzel gülüyorlar! Bununla başa çıkabilirim, giyinir, süslenir, mutluyum gibi yapabilirim. Ne sandın? Ne sanmıştın ki?

Çok yoruldum. Ruhum çok yorgun. Sabah erkenden kalkıp işe gidiyorum, işte sosyalleşemiyorum, işten eve geliyorum. Evde sinir bozucu bir dinginlik var. Yan komşunun haftaiçi bile nasıl eğlendiğini duvarlardan duyabiliyorum. Ben mi? Ben eğlenmiyorum. 4+1 evim var ama sığmıyoruz çocuklarla, bu arada haberlerde gördüm, Soma'da insanlar geçim derdi yüzünden hayatlarından olmuşlar. Yazık insanlara. Kanalı değiştireyim bari, kanalın birinde aşk filmi var. Bu adamı çok seviyorum! Kocam mı? Evet, kocam var. Ama aşk ölüyor zamanla, çocuklarımın babası olarak kalıyor, taksitlerimi ödüyor. Televizyondu, çocukların ihtiyaçlarıydı, telefon masraflarıydı, işte ne bileyim, sevgilisine alacağı hediyenin parasıydı, işte günler böyle geçiyor; sıradan ama çok yorucu. 

Işe nasıl mı gidiyorum? 
Çok trafik olmasına rağmen kendi arabamla gitmeyi tercih ediyorum. Geçen yaz yeniledim. Aslında evin önünde durak var, metroya 5 dakika ama bazen ayakta kalıyorum. Ayakkabılarıma verdiğim değeri(?) gören, pek de yakışıklı olmayan, kocam; çok üzüldü ve arabamı yenileyip, işe daha rahat gitmemi sağladı. 

Hayat her şeye rağmen boş. Sevgi yetersiz. Duygularım yok. Kadınlığı geçtim, insan olduğumdan şüpheliyim.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder