8 Ekim 2011 Cumartesi

O farkında değilken onu öyle sevmişim ki , ben farkında bile olmadan o beni hiç sevmemiş.


Neydi bu?
İnsanların hayatlarından çıkış tarzın bu muydu senin?

Demek ki diğerlerine de böyle yapıyordun. Bitirmek istediğin bir neden olmadığı için aniden bu sondu diyordun..Belki de kendimi farklı hissettiğim için üzülmüştüm bu kadar, çünkü senin gözünde ben diğerleriyle aynıydım. Hatta çocuktum..

Kıskandım. Çünkü sevdim.
Sonra sevdiğim için mi kıskandığım için mi bilmiyorum ama çocuk oldum. Gereksiz triplerim oldu mesela benim.
Mesela rol yapıyor oldum. Garip. Neden hiç tanımadığım bir insana rol yapacaktım ki? Ya da onu gerçekten sevmiş olmam neden rol olması gerekiyordu ki?

Gerçekten bir neden mi yoktu yoksa ben mi bir yerlerde hata yapmıştım?
Evetse.
Neredeydi hata?
Saatlerce düşünüyorum ama yinede bulamıyorum nedenini. Biliyorum artık düşünmeden yapamam.
O kadar açık bırakarak kapattın ki kapılarını...
Ne gelebilirim arkandan ne de sorabilirim tekrardan.
Çok şey de değildi.
Benim gibi sevmeni de istememiştim ki senden. Hakkım da yoktu ki. Farkım da yoktu tabi.

Koskoca belkim var sana karşı. Hiç olmayacak belkim var. Seninle dolu belkim..
Biraz net olsaydın keşke..
Keşke biraz değerli olduğumu hissettirseydin.

En çok canımı da ne yakıyor biliyor musun?
Aklına gelmemem için o kadar kalabalık ki etrafın. Bu çok korkunç. Ve düşündükçe daha da korkunçlaşıyor.
Çok mu safım ?
Değiştiğimi söylerken değiştiğinin farkında mıydın?

Sadece özledim. 


İmkansız olman o kadar üzüyor ki beni. 
Bir daha duyamamak sesini. 
Görmemeye bile razıydım.


Ben senin için hiçbir şeydim ama sen benim için çok şeydin.

Neyse.
Ya ortada koca bir yanlış anlaşılma var ya da bu da senin gidiş tarzın..
Üzgünüm. Haddimi aştım seni severek..





Hiç yorum yok:

Yorum Gönder