13 Mart 2011 Pazar

Bir tek ben kızabilirim kendime.


Bazen kendime çok kızıyorum. Çünkü hayatımda güzel giden bir şey varsa, tamamen gereksiz bir insanın en ufak lafıyla kendi kendime çelişip sonra da o güzel giden her şeyi berbat bir hale dönüştürebiliyorum. Evet böyle bir gücüm var. Ne güç ama... Sonrada bakıyorum ki beni etkileyen insanlar, o yüzüme gülüp hep yanımda olacaklarını hissettiren insanlar onlara arkamı döndüğüm an en hassas noktamdan vuruyorlar.. Beni en çok üzecek şeyi yapıp sonra da ben bir şey yapmıyorum ki sen büyütüyosun diyorlar işte bunun adı yüzsüzlük değilde ne , soruyorum yani. Bütün suç onlarda da değil tabi.. Bende de var.. Bir türlü kendi düşüncelerimi diğer insanlardan daha çok önemsemeyi öğrenemiyorum. Hayır yani bin kere yaşadım bunu, kimsenin karşısındakinin düşüncelerini umursamadığı bir dönemde yaşıyoruz. merak ediyorum hala benim gibi, başkaları mutlu olsun diye hayatının akışını değiştiren var mıdır ?
Ve bu beni daha da değerli yapıyor mudur?
TABİİKİ HAYIR.

2 yorum:

  1. yapmas.
    önce kendi düşüncelerimize önem vermeli önce.
    o düşüncelere uyanlara önem versek daha iyi sanırım.
    başkaları için hayatımızı değiştirmek olmass bence :)

    YanıtlaSil